Како евтин дар
ни е судбината
во самракот
и ветерот што ѕуни,
како сноп е таа
без јажица
растурен во јуни!


Катаден
зборот на нашите чеда
е исполнет со тага
без насмевка,
полн сиромаштија
и жал за татковината
што ја губат!


Поблиска
ни стана Австралија
од дедовите ниви,
уште поблиска
и Шведка
и Германија
од родните стреи!


Ги немаме
уздите в раце,
огламникот сега
друг го влече
кон провалии,
кон стрмнини
и бездни...


И пак не делат
и пак не селат
како делбите и селидбите
вечност да ни се -
бесилка
и свилено јаже
за тенок врат...


Да се сакаме меѓусебе
мој народе страден,
да се сакаме македонски
додека не има,
само така
Македонија
мртва нема да биде!

25.02.2о14
Панде Манојлов