“За  да се дојде до саканата цел секој треба да ја засили енергија, да ги оптегне заспаните, струи  на ровјето да се раздвижат нивните чуства кон пожртвување“

Верски, но и световен ден, со кој се празнува и одбележува будењето на природата и испраќањето на гурбетчиите на печалба.

Празник на обновувањето на природата и на животот воопшто

На денешен ден, 22 април, 2015, се означува цел еден век од атентатот на еден од најголемите македонски народни херои, Јане Сандански. Сандански е познат по неговото водство во текот на доцниот деветнаесети и почетокот на дваесетиот век, во период кога македонскиот народ војува и се бори за слободна и независна Македонија.

Во велигденскиот пост сме, пост пред најголемиот Христијански празник Велигден- воскресение на Исус Христос. Ден кој не` потсетува колкава е љубовта спрема човештвото од Бога и колку е безгранична и неизмерна љубовта со која се сака „ближниот“. Ние, верниците си ја прочистуваме душата со пост, преку храната за телесното прочистување но, и преку духовно постење, кога не се зборуваат глупости, не се мисли лошо.

Македонска нација

Сигурно сте забележале пред влезот на многу куќи во Македонија има табла на која пишува: ПАЗИ КУЧЕ

„Навидум малата земја покажа храброст на голема суперсила“, изјави американскиот експерт за Балканот Умберто Паскали во емисијата „Гласот на народот со Слободан Томиќ“, на телевизијата Сонце.

Ѕвездата од Кутлеш е симболот кој го користат Македонците. Тоа е сонце со 16 краци и е симбол на македонскиот народ, земја и култура.

Еден политичар, без разлика кој и да е, кој се обидува преку уцена на сопствениот народ да го натера да му верува, очигледно нема широки умствени погледи.

„Последните години од турскиот режим, Папрадиште беше често тероризиран од агенти на српската пропаганда и од српските чети кои потпомогнати од турската власт се вгнездиле во Азот. И покрај честите деноноќни напади на српските чети над Папрадиштани и скапите жртви како Петар Чупаров и свештеникот Ивan Аврамов кој ѕверски беше исечен на парчиња и фрлен во Вардар, мијачките села Папрадиште и Ораше не подлегнаа на искушенијата на српското злато, ниту се уплашија од теророт на српските чети и го зачуваа своето национално чуство“ – пишува Георги Трајчев во својата „Книга за Мијаците“.